Βιωματικό σεμινάριο: Ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής


Βιωματικό σεμινάριο στους εργαζόμενους του προγράμματος Βοήθεια στο Σπίτι Χίου με θέμα την ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής. Το σεμινάριο περιελάμβανε εισήγηση, βιωματικές ασκήσεις και συζήτηση σχετικα με τη σύγκρουση εργασίας-οικογένειας και πιθανούς τρόπους διαχείρισης.




Μοναξιά: Ανάμεσα σε πολλούς κι όμως μόνοι...

Η μοναξιά είναι μία πανανθρώπινη και συχνή εμπειρία, σχεδόν όλοι έχουμε νιώσει μοναξιά έστω και μία φορά στη ζωή μας. Δεν αποτελεί ψυχική διαταραχή, ωστόσο οι άνθρωποι φοβούνται τη μοναξιά και την απεύχονται. Καθόλου παράλογο αν σκεφτούμε ότι η μοναξιά αποτελεί μία συναισθηματική και γνωστική δυσφορία την οποία βιώνει το άτομο επειδή θεωρεί ότι είναι μοναχό και ασυντρόφευτο. Πηγάζει από την εκτίμηση ότι οι σχέσεις του δεν είναι αρκετές σε ποσότητα ή/και ποιότητα ή ότι δεν ικανοποιούν τις κοινωνικές/διαπροσωπικές του ανάγκες.
Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του να είναι κάποιος μόνος και του να νιώθει μόνος. Πολλοί πιστεύουν ότι αυτός που νιώθει μοναξιά είναι και στην πραγματικότητα μόνος του. Αυτό όμως δεν είναι απόλυτο. Μπορούμε κάλλιστα να βρισκόμαστε με άλλα άτομα και μάλιστα σε οικείο περιβάλλον και παρ’ όλα αυτά να νιώθουμε απελπιστικά μόνοι. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί κανείς να αισθάνεται ένα αίσθημα έλλειψης ικανοποίησης, ένα κενό στη ζωή του. Η βαθύτερη συναισθηματική μοναξιά προέρχεται κυρίως από την απουσία μίας στενής συναισθηματικής σχέσης με τους άλλους. Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι σε μία κοινωνία γεμάτη κόσμο αισθανόμαστε μόνοι. 
Η μοναξιά συνήθως συνοδεύεται από αίσθημα λύπης, θλίψη, έλλειψη διάθεσης, φόβο αποχωρισμού ή εγκατάλειψης, ντροπή, απογοήτευση, αίσθημα κενού, θυμός κ.ά. Πρόσφορο έδαφος για να νιώσουμε μοναξιά δημιουργείται όταν είμαστε μόνοι, όταν μας λείπουν οι συναισθηματικοί δεσμοί του παρελθόντος, όταν αντιμετωπίζουμε αλλαγές στη ζωή μας και νιώθουμε ότι δεν υπάρχει κάποιος να μοιραστούμε τα συναισθήματά μας, όταν πιστεύουμε ότι δεν είμαστε άξιοι της αγάπης και της αποδοχής των άλλων.
Η μοναξιά μπορεί να γίνει πιο έντονη εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο την αντιμετωπίζει κανείς. Για παράδειγμα, σκέψεις όπως «Η μοναξιά είναι σημάδι αδυναμίας», «Είμαι ο μόνος που είναι μόνος», «Κάτι δεν πάει καλά με εμένα»,  δημιουργούν στο άτομο μία αίσθηση μειονεξίας και κατά συνέπεια μία δυσκολία στην προσέγγιση άλλων ανθρώπων και στη δημιουργία σχέσεων μαζί τους λόγω του φόβου της απόρριψης.  Έτσι, το μόνο που θα καταφέρει είναι να διαιωνίσει τη μοναξιά του.
Για να αντιμετωπίσει κανείς τις δυσκολίες της μοναξιάς θα χρειαστεί αρχικά να την αξιολογήσει ως μία κατάσταση που μπορεί να αλλάξει.  Η μοναξιά λειτουργεί ως προειδοποιητικό σήμα για την ύπαρξη κάποιου προβλήματος στις σχέσεις ώστε το άτομο να κινητοποιηθεί για να αποκτήσει καινούργιες ή να βελτιώσει τις ήδη υπάρχουσες.  Επίσης, ας μη ξεχνάμε ότι υπάρχει και η ευεργετική μοναξιά η οποία μπορεί να αποτελέσει εποικοδομητική εμπειρία για την ανάπτυξη της προσωπικότητας.
Η μοναξιά δεν κρατάει για πάντα και είναι στο χέρι μας να βρούμε τρόπους επαφής με άλλους ανθρώπους. Η ενασχόληση με δραστηριότητες και η συμμετοχή σε εκδηλώσεις είναι καλές ευκαιρίες για δικτύωση και κοινωνική συναναστροφή. Καλό είναι να θυμόμαστε ότι όλες οι σχέσεις έχουν την αξία τους και μπορούν να μας προσφέρουν ανακούφιση από την μοναξιά ακόμα και αν είναι πρόσφατες. Θα χρειαστεί να δώσουμε χρόνο στα νέα πρόσωπα της ζωή μας για να μπορέσουμε να μοιραστούμε συναισθήματα και να εξελιχθεί η σχέση μας. Ακόμα και αν κάποιες διαπροσωπικές μας ανάγκες δεν ικανοποιούνται, είναι απαραίτητο να μη στερούμε τον εαυτό μας από πράγματα που αγαπάμε επειδή δεν βρίσκουμε κάποιον άλλο να ακολουθήσει. Ένα πολύ σημαντικό βήμα είναι να μάθουμε να περνάμε καλά και παρέα με τον εαυτό μας και να απολαμβάνουμε στιγμές μοναξιάς και ηρεμίας. Αν η μοναξιά είναι συχνή, έντονη και με διάρκεια, τότε ίσως χρειάζεται να αναζητήσουμε βοήθεια από κάποιον επαγγελματία ψυχικής υγείας.