Συγκινησιακά Εστιασμένη Θεραπεία Ζεύγους

Συγκινησιακά Εστιασμένη Θεραπεία – (Emotionally Focused Therapy)

Το EFT είναι μια συγκινησιακά εστιασμένη προσέγγιση στην ψυχοθεραπεία του ζεύγους και της οικογένειας. Είναι ένα μοντέλο θεραπείας που εστιάζει στα συναισθήματα ως κατευθυντήρια δύναμη στις ζωές μας. Ειδικά για τα ζευγάρια, έχει εξελιχθεί σε ένα διεθνώς αναγνωρισμένο μοντέλο θεραπείας.

  

  

EFT Greek Network: http://eft.net.gr/

"Τι βλέπεις στα μάτια του όταν τον κοιτάζεις;" Μετά από 56 χρόνια γάμου απαντά...

Ο Bob και η Kim είναι ένα αγαπημένο ζευγάρι που είναι παντρεμένοι εδώ και 56 χρόνια. Στο σύντομο βίντεο που έγινε στα πλαίσια καμπάνιας της Hallmark για την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, μιλούν ο ένας για τον άλλον και στη συνέχεια κάθονται και βλέπουν τις mini συντεύξεις μαζί.

Μεταξύ άλλων απαντούν στις ερωτήσεις:

- Πώς θα περιέγραφες τα συναισθήματά σου για τον αγαπημένο σου, χωρίς να χρησιμοποιήσεις τη λέξη αγάπη;

και

- Τι βλέπεις στα μάτια του όταν τον κοιτάζεις;
Πηγή: http://mikroimegaloi.gr/blog/ti-vlepeis-sta-matia-tou-otan-ton-koitazeis

Η δύναμη της αγάπης στις σχέσεις των ζευγαριών

Η Dr. Sue Johnson είναι διευθύντρια του Ινστιτούτου για τα Ζευγάρια και την Οικογένεια της Οτάβα και του Διεθνούς Κέντρου Αριστείας στο EFT. Ανέπτυξε μια πρωτοποριακή προσέγγιση, το μοντέλο θεραπείας EFT (Emotionally Focused Therapy), το οποίο προέκυψε έπειτα από πολλά χρόνια εμπειρικής δουλειάς με ζευγάρια και οικογένειες. Η προσέγγιση αυτή υποστηρίζει ότι μερικά συναισθηματικά ερεθίσματα είναι ικανά να αλλάξουν τον δεσμό μεταξύ των συντρόφων. Στο βιβλίο της "Κράτα με Σφιχτά: Επτά συνομιλίες για μια ζωή γεμάτη αγάπη" (μτφρ Ρίτα Βεντούρα, Εκδόσεις Gutenberg, 2014)  η Dr. Sue Johnson αναλύει τις σχέσεις των ζευγαριών και τρόπους με τους οποίους η αγάπη μπορεί να τις κρατήσει ζωντανές. Στον επίλογο του βιβλίου, η συγγραφέας κάνει μία σύνοψη όλων αυτών που έμαθε τόσα χρόνια από τα ζευγάρια που συνάντησε στο γραφείο της με σκοπό να σώσουν τη σχέση τους.

Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει η ίδια (σελ.283):

• Η ανάγκη μας να έρθουν κοντά μας οι άλλοι όταν τους φωνάζουμε - να μας προσφέρουν ένα ασφαλές λιμάνι- είναι απόλυτη. 
• Η συναισθηματική πείνα είναι μια πραγματικότητα. Όταν κάποιος νιώθει συναισθηματική ερημιά, όταν νιώθει ότι έχει απορριφθεί ή εγκαταλειφθεί, τότε πονάει σωματικά και συναισθηματικά και πανικοβάλλεται. 
• Υπάρχουν πολύ λίγοι τρόποι να τα βγάλουμε πέρα με τον πόνο μας όταν οι πρωταρχικές μας ανάγκες για σύνδεση δεν έχουν ικανοποιηθεί. 
• Η συναισθηματική ισορροπία, η ηρεμία και η πραγματική χαρά είναι τα βραβεία της αγάπης. Το ερωτικό ξεμυάλισμα είναι το βραβείο των μπούφων.
• Δεν υπάρχει τέλεια επίδοση στην αγάπη ή στο σεξ. Όταν έχεις πάθει εμμονή με την επίδοση, τότε φτάνεις σε αδιέξοδο. Αυτό που μετράει είναι η συναισθηματική παρουσία. 
• Στις σχέσεις δεν υπάρχει σχέση αιτίου-αιτιατού, δεν υπάρχουν ευθείες γραμμές, μόνο κύκλοι που οι σύντροφοι δημιουργούν μαζί. Σπρώχνουμε ο ένας τον άλλον σε θηλιές και φαύλους κύκλους σύνδεσης και αποσύνδεσης. 
• Εαν αποφασίσουμε να ακούσουμε τα συναισθήματά μας και να τα χρησιμοποιήσουμε σαν οδηγό, μας λέει ακριβώς τι χρειαζόμαστε. 
• Όλοι μερικές φορές πατάμε το κουμπί του πανικού. Χάνουμε την ισορροπία μας και καταφεύγουμε σε τρόπους αγχωτικού ελέγχου ή αναισθησίας ή απομάκρυνσης. Το μυστικό είναι να μην παραμένουμε σε αυτές τις καταστάσεις. Είναι πολύ δύσκολο για τον/την αγαπημένη σας να σας συναντήσει εκεί. 
• Κομβικές στιγμές σύνδεσης, όταν δηλαδή ένα άτομο πλησιάζει το άλλο και ο άλλος ανταποκρίνεται, χρειάζονται κουραγιο για να επιτευχθούν, όμως είναι μαγικές και μεταμορφώνουν. 
• Είναι σημαντικό να συγχωρήσουμε αυτούς που μας πλήγωσαν και αυτό συμβάινει μόνο όταν ο ένας σύντροφος μπορεί να κατανοήσει την πληγή του και να ξέρει εκείνη τη στιγμή ότι ο αγαπημένος του βρίσκεται σε επαφή μαζί του και να τη συναισθάνεται μαζί του. 
• Η διάρκεια του πάθους είναι εντελώς δυνατή όταν υπάρχει αγάπη. Η απρόβλεπτη θερμότητα του έρωτα έιναι απλά η εισαγωγή. Ένας συντονισμένος δεσμός είναι η συμφωνία. 
• Η παραμέληση θα σκοτώσει τον έρωτα. Ο έρωτας χρειάζεται προσοχή. Όταν γνωρίζεις τις ανάγκες σου για συναισθηματικό δεσμό και όταν ανταποκρίνεσαι σε αυτές του/της αγαπημένου/νης σου, μπορείς να κάνεις έναν δεσμό να διαρκέσει μέχρι "ο θάνατος να μας χωρίσει". 
• Όλα τα κλισέ για την αγάπη - όταν οι άνθρωποι νιώθουν ότι αγαπιούνται αισθάνονται και πιο ελεύθεροι, πιο ζωντανοί και πιο δυνατοί- είναι πολύ πιο αληθινά απ'ότι φανταζόμαστε. 

Πού πήγε η αγάπη μας; Χάνοντας επαφή...

Αγάπη: ίσως η πιο χρησιμοποιημένη και όμως η πιο δυνατή λέξη. Για την αγάπη έχουν γραφτεί τόμοι ολόκληροι, ποιήματα, τραγούδια, έχουν γίνει προσευχές, έχεις γίνει πόλεμοι, όπως  για την Ωραία Ελένη, και έχουν χτιστεί μνημεία, όπως το Ταζ Μαχάλ. Τι είναι όμως στ’αλήθεια η αγάπη; Η αγάπη είναι στην πραγματικότητα η κορυφή της εξέλιξης, ο πιο αποτελεσματικός μηχανισμός επιβίωσης του ανθρώπινου είδους. Όχι γιατί μας παρακινεί να ζευγαρώνουμε και να αναπαραγόμαστε. Ως γνωστόν, τα καταφέρνουμε να ζευγαρώνουμε και χωρίς αγάπη! Η αγάπη μας κάνει να δεσμευτούμε συναισθηματικά με μερικούς πολύτιμους άλλους που μας προσφέρουν ένα ασφαλές λιμάνι για να προφυλαχθούμε από τις τρικυμίες της ζωής. Η αγάπη είναι κυματοθραύστης, φτιαγμένος για να προσφέρει συναισθηματική προστασία που μας βοηθάει να τα βγάζουμε πέρα με τους κλυδωνισμούς της ύπαρξης.

Η τάση να δενόμαστε συναισθηματικά – να βρίσκουμε κάποιον που να μπορούμε να του πούμε «κράτα με σφιχτά»- είναι εγγεγραμμένη στα γονίδια και στο σώμα μας. Χρειαζόμαστε συναισθηματικούς δεσμούς με ορισμένους άλλους, αναντικατάστατους, για να είμαστε οργανικά και ψυχικά υγιείς- ώστε να επιβιώνουμε.

Η θεωρία του συναισθηματικού δεσμού μας διδάσκει ότι οι αγαπημένοι μας είναι το καταφύγιό μας στη ζωή. Όταν αυτό το πρόσωπο είναι συναισθηματικά απρόσιτο ή δεν ανταποκρίνεται στο κάλεσμά μας, φοβόμαστε ότι θα παραμείνουμε έξω στο κρύο, μόνοι και ανήμποροι. Μας κατακλύζουν συναισθήματα όπως θυμός και λύπη, νιώθουμε πληγωμένοι, αλλά πάνω απ’όλα φοβισμένοι. Και είναι φυσικό διότι ξέρουμε ότι ο φόβος είναι το ενσωματωμένο σύστημα συναγερμού που διαθέτουμε και μπαίνει σε λειτουργία όταν η επιβίωσή μας κινδυνεύει. Όταν χάνουμε την επαφή μας με τον αγαπημένο μας, τότε τίθεται σε κίνδυνο η αίσθηση ασφάλειας που έχουμε. Ο συναγερμός μεταφέρεται στην αμυγδαλή, αυτό το σημείο το εγκεφάλου μας που ο Joseph LeDoux του Κέντρου Νευροεπιστημών του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης ονομάζει «κέντρο του φόβου». Αυτή η περιοχή του εγκεφάλου που μοιάζει με αμύγδαλο, ενεργοποιεί μια αυτόματη ανταπόκριση. Δεν σκεφτόμαστε, νιώθουμε και ενεργούμε.

Όλοι ξέρουμε πώς είναι ο φόβος που νιώθουμε όταν δεν συμφωνούμε ή βρισκόμαστε σε αντιπαράθεση με τους συντρόφους μας. Αλλά γι’αυτούς από μας που έχουμε ασφαλείς δεσμούς, είναι ένας φόβος που διαρκεί ελάχιστα. Ο φόβος σύντομα και εύκολα φεύγει διότι συνειδητοποιούμε ότι δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος ή ότι ο σύντροφός μας θα μας καθησυχάσει εάν του το ζητήσουμε. Γι’αυτούς από μας με αδύνατους και συγκρουσιακούς δεσμούς, ο φόβος μπορεί να είναι καταλυτικός. Βαλτώνουμε μέσα σε έναν «πρωταρχικό/αρχέγονο πανικό», έτσι όπως τον ονομάζει ο Jaak Panksepp από το Πανεπιστήμιο της Πολιτείας της Ουάσινγκτον. Μετά κάνουμε ένα από τα δύο: ή γινόμαστε απαιτητικοί και επίμονοι σε μία προσπάθεια να παρηγορηθούμε και να πάρουμε την επιβεβαίωση που χρειαζόμαστε ή απομακρυνόμαστε σε μια προσπάθεια να παρηγορήσουμε και να προστατεύσουμε τον εαυτό μας. Δεν έχουν σημασία ακριβώς τα λόγια που λέμε, αλλά αυτό που πραγματικά λέμε σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις είναι: «Δώσε μου προσοχή. Μείνε μαζί μου. Σε χρειάζομαι» ή «Δεν σε αφήνω να με πληγώσεις. Θα παγώσω, θα προσπαθήσω να κρατήσω τον έλεγχο».

Εάν αγαπάμε τους συντρόφους μας, γιατί δεν ακούμε απλώς την έκκλησή τους για προσοχή και επαφή και δεν ανταποκρινόμαστε με φροντίδα; Διότι τις περισσότερες φορές δεν είμαστε συντονισμένοι με αυτούς. Είμαστε απασχολημένοι ή μπλεγμένοι στα δικά μας. Δεν ξέρουμε πώς να μιλήσουμε τη γλώσσα του συναισθηματικού δεσμού, δεν δίνουμε ξεκάθαρα μηνύματα για το τι έχουμε ανάγκη ή για το πόσο νοιαζόμαστε. Συχνά μιλάμε με δισταγμό διότι νιώθουμε αμφιθυμία για τις δικές μας ανάγκες. Ή στέλνουμε εκκλήσεις μας για επαφή με έκφραση θυμού και ματαίωσης, διότι δεν νιώθουμε σίγουροι και ασφαλείς στη σχέση μας.

Όταν μια σχέση γενικά βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση, οι άνδρες συνήθως λένε ότι νιώθουν απόρριψη και ότι είναι ανεπαρκείς και αποτυχημένοι. Οι γυναίκες λένε ότι εγκαταλείφθηκαν και ότι έχασαν την επαφή. Οι γυναίκες φαίνεται να έχουν μια παραπάνω απόκριση από τους άνδρες, η οποία ενεργοποιείται όταν νιώθουν δυστυχισμένες. Οι ερευνητές την ονομάζουν «τάση για φιλία». Οι γυναίκες επειδή έχουν περισσότερη ωκυτοκίνη, την «ορμόνη της αγκαλιάς», στο αίμα τους, ζητάνε βοήθεια όταν νιώθουν έλλειψη επαφής/σύνδεσης. 

Αποσπάσματα από το βιβλίο της Dr Sue Johnson με τίτλο "Κράτα με Σφιχτά" (μτφρ Ρίτα Βεντούρα), εκδόσεις Gutenberg, 2014.

Η αγάπη πάντα βρίσκει τρόπο...

Το βίντεο αυτό δείχνει ένα ζευγάρι που φαίνεται να ζει μαζί, αλλά ουσιαστικά βρίσκεται πολύ μακρυά ο ένας από τον άλλο.

Οι πρωταγωνιστές, είναι παντρεμένοι πολλά χρόνια και πλέον έχουν φτάσει σε
σημείο να έχουν μια πολύ μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, παρά το γεγονός
ότι ζουν κάτω από την ίδια στέγη. Με αφορμή ένα ξεχασμένο ζευγάρι πουέντ
της συζύγου του, ο ήρωας θα προσπαθήσει να γεφυρώσει αυτό το χάσμα.

Είναι τελικά ικανή μια μικρή κίνηση να φέρει κοντά δύο ανθρώπους που έχουν
απομακρυνθεί; Πόσο σημαντική είναι η προσπάθεια και από τις δύο μεριές;
Όλα αυτά έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε σε αυτό το ολιγόλεπτο
βίντεο, τα οποία αν μη τι άλλο μπορούν σε πολλές περιπτώσεις να
αποτελέσουν τροφή για σκέψη. Απολαύστε το βίντεο παρακάτω:

Πηγή: http://www.koinwniaenergwnpolitwn.gr/2014/10/corto-head-over-hells.html