Εργαζόμενοι: Αυτά τα Ταλέντα τί θα τα Κάνουμε;

Σε μία εποχή που η επικρατέστερη άποψη είναι “ να λες ευχαριστώ που έχεις δουλειά”  μπορούμε άραγε να συζητάμε για επαγγελματική ικανοποίηση και διατήρηση των ταλέντων ενός οργανισμού ή μίας επιχείρησης; Η δυσμενής οικονομική (και όχι μόνο) πραγματικότητα που μας περιβάλλει σίγουρα περιορίζει τις επαγγελματικές ευκαιρίες και επιλογές ωστόσο ίσως σήμερα είναι ακόμη πιο επιτακτική η ανάγκη  να διατηρήσουμε τους ταλαντούχους εργαζόμενους στη θέση τους, υποστηρίζοντάς τους για τη βέλτιστη επίδοση.

 Οι Kaye & Jordan-Evans (2008) στο βιβλίο τους Love’Εm or Lose’Εm: Getting Good People to Stay” υποστηρίζουν ότι ανεξάρτητα από την καλή ή κακή οικονομική κατάσταση της εποχής, οι ικανοί εργαζόμενοι εξακολουθούν να έχουν επαγγελματικές επιλογές και είναι ευθύνη του εκάστοτε εργοδότη να τους “ανακαλύψει” και να διατηρήσει τη συνεργασία μαζί τους.

Σύμφωνα με τους ίδιους ερευνητές, οι εργοδότες θα χρειαστεί να κάνουν διάλογο με τους υπαλλήλους τους  σχετικά με τις ικανότητες και τις ιδέες τους. Προτείνουν πέντε βήματα που χρειάζεται να ακολουθήσουν ώστε να υποστηρίξουν τους εργαζόμενους να αποκαλύψουν τα ταλέντα τους και να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους.

• Βήμα 1:  Αναγνωρίστε τα ταλέντα τους

Συγκεντρώστε πληροφορίες σχετικά με τις δεξιότητες, τις αξίες και τα ενδιαφέροντα των υπαλλήλων σας.  Δεν είναι πάντα εύκολο να σας μιλήσουν ανοιχτά για τις ικανότητές τους, επομένως θα χρειαστεί να ξεκινήσετε διάλογο μαζί τους και να τους ακούσετε προσεκτικά.

• Βήμα 2: Δίνετε ανατροφοδότηση

Ζητήστε από το προσωπικό σας να κάνει αυτοαξιολόγηση και έπειτα να ζητήσει αξιολόγηση από συναδέλφους. Δώστε σαφή ανατροφοδότηση με παραδείγματα, διασαφηνίζοντας τα πρότυπα και τις προσδοκίες της επιχείρησης. Μη μένετε στην ανατροφοδότηση για την επίδοση αλλά χρησιμοποιήστε αναπτυξιακή ανατροφοδότηση (με έμφαση σε αυτά που μπορούν να βελτιώσουν στο μέλλον).

• Βήμα 3: Συζητήστε τις τάσεις της αγοράς

Δώστε πληροφορίες στους υπαλλήλους σας σχετικά με τα οικονομικά στοιχεία της επιχείρησης και συζητήστε μαζί τους τα περιθώρια ανάπτυξης και τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν και να επηρεάσουν την εξέλιξή τους.

• Βήμα 4: Ανακαλύψτε πολλαπλές επιλογές καριέρας

Βοηθήστε τους υπαλλήλους σας να διερευνήσουν πολλαπλούς επαγγελματικούς στόχους στα πλαίσια της θέσης εργασίας που κατέχουν. Παρακινήστε τους να οραματιστούν το μέλλον τους λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα της επιχείρησης.

• Βήμα 5: Επαναπροσδιορίστε το σχέδιο δράσης

Η επανασχεδιάση του σχεδίου δράσης θα αυξήσει τη δέσμευση των εργαζόμενων σε ένα πλάνο καριέρας, λαμβάνοντας υπόψη τους στόχους και τα εμπόδια κάθε επιλογής.

Όλοι οι εργαζόμενοι έχουν ένα κοινό: θέλουν να ξέρουν ότι κάποιος ενδιαφέρεται για τη σταδιοδρομία τους!

Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εμένα!

Η αυτοεκτίμηση και ο εγωισμός θεωρούνται γενικά όροι αντιφατικοί, παρόλο που έχουν παρεμφερή σημασία. Και οι δύο αυτοί όροι εμπεριέχουν την ιδέα ότι αγαπώ, εκτιμώ, αναγνωρίζω και ασχολούμαι με τον εαυτό μου.

Μια παλιά ιστορία λέει πως ήταν κάποτε ένας τύπος, όχι και πολύ έξυπνος, που όλο έχανε τα πράγματά του. Μία μέρα, του λέει κάποιος:

“Αυτό που πρέπει να κάνεις για να μη χάνεις τα πράγματά σου είναι να σημειώνεις πού τα βάζεις”. Εκείνο το βράδυ, πριν κοιμηθεί, παίρνει χαρτί και μολύβι και λέει μέσα του: “Λοιπόν, για να μη χάνω τα πράγματά μου…” Βγάζει το πουκάμισό του, το κρεμάει στην κρεμάστρα, και μετά παίρνει το μολύβι και σημειώνει: “το πουκάμισο στην κρεμάστρα”. Βγάζει το παντελόνι, το αφήνει στα πόδια του κρεβατιού και σημειώνει: “το παντελόνι στα πόδια του κρεβατιού”¨. Βγάζει τα παπούτσια του και σημειώνει: “τα παπούτσια κάτω από το κρεβάτι”. Βγάζει και τις κάλτσες και σημειώνει: “οι κάλτσες μέσα στα παπούτσια κάτω από το κρεβάτι”. Το άλλο πρωί, σηκώνεται, ψάχνει τις κάλτσες εκεί όπου είχε σημειώσει ότι τις άφησε και τις φοράει. Βρίσκει τα παπούτσια εκεί όπου είχε σημειώσει και τα φοράει. Κάνει το ίδιο με το παντελόνι και το πουκάμισο. Και ξαφνικά, αναρωτιέται: “Και εγώ πού είμαι;”

Κοιτάζει τη λίστα από πάνω μέχρι κάτω, ξανά και ξανά, και αφού δεν ήταν πουθενά σημειωμένο, δεν μπόρεσε ποτέ να ξαναβρεί τον εαυτό του.

Είναι φορές που μοιάζουμε με αυτό τον ηλίθιο τύπο. Ξέρουμε πού βρίσκεται κάθε πράγμα και κάθε άτομο που αγαπάμε, αλλά πολλές φορές δεν ξέρουμε πού βρισκόμαστε εμείς. Σαν να ξεχάσαμε τη θέση μας στον κόσμο. Μπορούμε πολύ γρήγορα να εντοπίσουμε τη θέση των άλλων, τη θέση που έχουν οι άλλοι στη ζωή μας, και καμία φορά μπορούμε να προσδιορίσουμε ακόμα και τη θέση που κατέχουμε εμείς στη ζωή των άλλων. Έχουμε όμως ξεχάσει ποια θέση έχουμε εμείς στη δική μας τη ζωή.

Τι ωραία που θα ήταν να με φροντίζω, να με ακούω προσεκτικά, να μου παρέχω κάποιες απολαύσεις, να μου κάνω πράγματα πιο εύκολα, να μου χαρίζω αυτά που μου αρέσουν. Να μου φέρομαι όπως φέρομαι σ’αυτούς που αγαπώ περισσότερο.

Αν είναι κάποιος που οφείλει να είναι δίπλα μου συνεχώς, αυτός είμαι εγώ.

 Απόσπασμα από το βιβλίο “Ο Δρόμος της Συνάντησης: Φύλλα Πορείας ΙΙ” του Χόρχε Μπουκάι (2009), εκδόσεις Opera.

 

Είσαι σίγουρη ότι θέλεις να μοιάσεις στην Barbie;

Ένα εκπληκτικό βίντεο σχετικά με τη μάστιγα της νευρογενούς ανορεξίας στην εφηβική ηλικία...



 

Πηγή: www.youtube.com